Epilepsie
Inleiding
Epilepsie of vallende ziekte is een aandoening van de hersenschors die
er toe leidt dat de patient tijdelijk de controle over een deel van
zijn lichaamsfuncties verliest. Bekend zijn de toevallen waarbij de hond
omvalt, hevige spierkrampen krijgt, schuimbekt en urine of ontlasting
laat lopen. Er zijn echter ook mildere vormen van epilepsie.
Oorzaken
Zoals gezegd wordt epilepsie veroorzaakt door een storing in de
functie van de hersencellen. De oorzaak van deze storing kan gelegen
zijn in de hersencellen zelf, maar ook allerlei ziekten elders in het
lichaam kunnen het probleem veroorzaken.
In veruit de meeste gevallen is er echter geen duidelijke lichamelijke
afwijking te vinden en is er sprake van een kortdurende, tijdelijke
ontregeling van de hersenfunctie. We spreken dan van primaire epilepsie.
Voorkomen
Epilepsie komt regelmatig voor bij honden. Sommige rassen zijn duidelijk
gevoeliger dan andere (Poedels, Welsh Springer Spaniels en Duitse Staande
zijn voorbeelden), maar het kan bij ieder ras voorkomen. Echte
(primaire) epilepsie komt zelden voor bij honden jonger dan acht
maanden. Meestal openbaart de ziekte zich tussen het eerste en derde
levensjaar. Bij oude dieren is er vaak een andere oorzaak. Hierbij kan
gedacht worden aan bijvoorbeeld hersenbloedingen of gezwellen.
Diagnose
Het is voor ons dierenartsen niet eenvoudig om vast te stellen of een
dier epilepsie heeft. De toevallen duren zo kort dat de patiënt bijna
altijd al weer uit de aanval is bijgekomen bij binnenkomst in de kliniek.
Het verhaal van de eigenaar is daarom van groot belang. We willen graag
weten hoe oud het dier is, hoe vaak de aanvallen optreden, hoelang ze
duren, of er ook andere klachten zijn enzovoorts.
Een probleem hierbij is dat de aanvallen meestal komen als het dier in
rust is, dus vaak 's nachts. Het is daarom goed mogelijk dat een dier al
meerdere aanvallen gehad heeft voordat het de baas opvalt.
Bij jonge dieren met een duidelijk verhaal van toevallen is het meestal
niet nodig om uitgebreid onderzoek te doen. Dit is wel het geval bij
oudere dieren, of bij jonge dieren met meer klachten dan toevallen
alleen. Aanvullend onderzoek kan bestaan uit bloedonderzoek,
röntgenfoto's, hartfilmpjes etc.
Behandeling
Aangezien de aanvallen maar kort duren en vanzelf verdwijnen is het
niet altijd nodig om een epilepsie patient te behandelen.
Een vuistregel is dat als het dier niet vaker dan eens per zes weken
een toeval heeft, en deze toevallen mild van aard zijn, er geen
behandeling nodig is.
Komen de toevallen vaker of kort achter elkaar of heeft de patiënt
zware toevallen, dan is het raadzaam het dier te gaan behandelen.
Er zijn een aantal soorten medicijnen die gebruikt worden bij
epilepsie. Bijwerkingen kunnen zijn slaperigheid en soms
leverbeschadigingen.
Erfelijkheid
Primaire epilepsie is een aangeboren en waarschijnlijk erfelijk gebrek.
Het is dus verstandig om niet te fokken met dieren die er aan lijden.
Samenvatting
Heeft uw huisdier toevallen dan kan dit epilepsie zijn, maar dit hoeft
niet. Raak niet in paniek en neem contact op met uw dierenarts. Overleg
met hem (of haar) of het nodig is nader onderzoek te doen en een
behandeling in te stellen.
Dieren met epilepsie kunnen hier heel oud mee worden. Epilepsie
veroorzaakt maar uiterst zelden gedragsafwijkingen bij uw dier. Het is
een aandoening waar zowel hond als baas mee kunnen leren leven.